Kalbimden öküz çıkardım -

Hep koşarsan yorulursun. İşte bu sebepten arada bir durup dinlenmen gerekir. Nefes alman gerekir bazen. Bazen “durmak” bazen “susmak” gerekir. İşte bende bunu yaptım. Sustum, durdum, dinledim… Sadece kendimi dinledim.

Ne çok ihmal etmişim kendimi. Herkesi dinlerken, herkese zaman ayırırken kendimi unutmuşum. Sesimi, sevincimi unutmuşum.

İşte bu sebepten sustum. Çünkü bazen susarak yeniden doğmuş gibi olursun. Bazen durarak. Durdum.

Birkaç aydır hemen hemen her şeyden elimi çektim. Bu süreçte ilk başta okudum. Sonra durdum, bekledim. Derin bir sessizlikten sonra yazmaya başladım. Kendi alanımla alakalı bir kitap çalışmasına olabildiğince konsantre oldum.

Yazmak adına tüm enerjimi yazdığım kitaba aktarmaya çalışıyorum. Hatta aynı anda iki kitap yazıyorum. Birincisi ve ilk önceliğim “eğitim” ile alakalı. İkinci çalışmam ise “yine bir aşk öyküsü”. Fakat gördüğünüzden bildiğinizden farklı bir aşk öyküsü olacak. Neyse kitabım bitince göreceksiniz. Ve artık dinlenme ve demlenme dönemi bitti. Köşe yazılarımla da yine sizlere anlatacağım duygularımı.

Bazen kızacağım, bazen ise mutluluğumu paylaşacağım. Bazen eğitim ile ilgili bazen hayat ile ilgili… Ve fakat yazacağım işte.

Uzun bir aradan sonra bu kadar başlangıç yeterli diyerek yazımı tamamlamak istiyorum. İyi de yazı da bir şey yok diyorsanız. O zaman bir söz yazayım da bir anlamı olsun. Öyle değil mi? Bu aralar bu sözü çok seviyorum, kime söylesem yüzünde şöyle bir gülme ifadesi oluyor. İşte söz, günün sözü, yılın sözü, benim sözüm, senin sözün:

“Şapkadan tavşan çıkarmayı marifet sanıyorlar. Ben kalbimden öküz çıkardım.”